Yourpoland.pl - Polskie obywatelstwo, Polski paszport, Legalizacja pobytu

Poradnik o polskim obywatelstwie

 
Artykuł
 

Ustawa o obywatelstwie polskim z 1962 r.

Ważne informacje
Zobacz ustawę z 1962 r. - pierwotna wersja
 
Zobacz ustawe z 1962 r. - wersja aktualna

Ustawa o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r. zastąpiła wcześniejszą ustawę z 1951 r. Nowa ustawa oparła się w sprawach podstawowych na tych samych zasadach co ustawa poprzednia. Od momentu jej uchwalenia ustawa ta była kilkakrotnie zmieniana. Zgodnie z ustawą w jej pierwotnym brzmieniu z 1962 r. podstawowymi zasadami nabycia polskiego obywatelstwa były:

1. Nabycie obywatelstwa przez urodzenie.
Zgodnie z tą zasadą dziecko nabywało polskie obywatelstwo, gdy oboje rodzice byli obywatelami polskimi albo jedno z rodziców miało polskie obywatelstwo a drugie było nieznane lub nieokreślone było jego obywatelstwo bądź też nie posiadało żadnego obywatelstwa. Również w przypadku, gdy dziecko urodziło się z rodziców, z których jedno było obywatelem polskim a drugie obywatelem innego państwa – nabywało ono polskie obywatelstwo. Jednakże w takiej sytuacji rodzice dziecka mogli na podstawie zgodnego oświadczenia wybrać dla dziecka obywatelstwo obcego państwa (którego obywatelem był jeden z rodziców), pod warunkiem, że zgodnie z prawem tego państwa dziecko nabywało jego obywatelstwo.

2. Nabycie obywatelstwa wskutek urodzenia się na terytorium Polski.
Zgodnie z tą zasadą dziecko urodzone lub znalezione w Polsce nabywało polskie obywatelstwo, gdy oboje rodzice byli nieznani bądź nieokreślone było ich obywatelstwo lub nie posiadali żadnego obywatelstwa.

3. Nabycie obywatelstwa w drodze repatriacji.
Zgodnie z tą zasadą, osoby które przybyły do Polski jako repatrianci nabywały polskie obywatelstwo z mocy prawa. Repatriantem był cudzoziemiec narodowości lub pochodzenia polskiego, który przybył do Polski z zamiarem osiedlenia się na stałe, uzyskując na to zezwolenie właściwego organu polskiego. Przez repatriację nabywały obywatelstwo polskie również dzieci repatriantów, pozostające pod ich władzą rodzicielską. Jednakże w przypadku, gdy repatriantem było tylko jedno z rodziców, dziecko nabywało obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego z rodziców wyrażoną w odpowiednim oświadczeniu złożonym przed właściwym organem polskim.

4. Nabycie obywatelstwa wskutek nadania (naturalizacja).
Zgodnie z tą zasadą cudzoziemiec mógł wystąpić do polskich władz z wnioskiem o nadanie polskiego obywatelstwa, jeżeli zamieszkiwał w Polsce co najmniej 5 lat. O nadaniu polskiego obywatelstwa decydował organ zwany Radą Państwa.

5. Nabycie polskiego obywatelstwa przez uznanie.
Zgodnie z tą zasadą właściwa władza mogła uznać za obywateli polskich osoby o nieokreślonym obywatelstwie, które zamieszkiwały w Polsce co najmniej 5 lat. Uznanie za obywatela polskiego rozciągało się na dzieci uznanego, jeżeli zamieszkiwały w Polsce.

Jak już wspomniano ustawa z 1962 r. była wielokrotnie zmieniana. Przepisy tej ustawy w aktualnym brzmieniu przewidują następujące zasady nabycia polskiego obywatelstwa:

  • nabycie obywatelstwa przez urodzenie;
  • nabycie obywatelstwa przez dziecko znalezione na terytorium Polski;
  • nabycie obywatelstwa wskutek nadania oraz przez uznanie;
  • nabycie obywatelstwa w drodze oświadczenia osoby uprawnionej.
Więcej na ten temat zobacz w rozdziale Polskie obywatelstwo.

Na temat zasad utraty polskiego obywatelstwa przewidzianych w ustawie z 1962 r. zobacz rozdziały Zasady obowiązujące od 22 sierpnia 1962 r. do 31 grudnia 1998 r. oraz Zasady obowiązujące od 1 stycznia 1999 r.