Yourpoland.pl - Polskie obywatelstwo, Polski paszport, Legalizacja pobytu

Poradnik o polskim obywatelstwie

 
Artykuł
 

Ustawa o obywatelstwie Państwa Polskiego z 1920 r.

Ważne informacje
Zobacz tekst ustawy z 1920 r.

Pierwszą polską regulacją prawną dotyczącą polskiego obywatelstwa była ustawa o obywatelstwie Państwa Polskiego z 20 stycznia 1920 r. W pierwszej kolejności przepisy tej ustawy definiowały zakres osobowy obywateli odrodzonego Państwa Polskiego po 123 latach niewoli. Zgodnie z przepisami ustawy prawo obywatelstwa polskiego przysługiwało każdej osobie która:

  1. Była osiedlona na obszarze Państwa Polskiego, jeśli nie przysługiwało jej obywatelstwo innego państwa. Za osiedlonego na obszarze Państwa Polskiego uważało się osobę która:
    • była zapisana lub miała prawo być zapisanym do ksiąg stałej ludności byłego Królestwa Polskiego;
    • miała prawo przynależności do jednej z gmin na obszarze Państwa Polskiego, stanowiącym poprzednio część składową Państwa Austriackiego lub Węgierskiego;
    • miała z tytułu obywatelstwa niemieckiego stałe miejsce zamieszkania na obszarze Państwa Polskiego, stanowiącym poprzednio część składową Państwa Pruskiego;
    • była zapisana do gminy miejskiej lub wiejskiej, albo do jednej z organizacji stanowych na ziemiach b. Cesarstwa Rosyjskiego, jakie wchodzą w skład Państwa Polskiego;
  2. Urodziła się na obszarze Państwa Polskiego, jeżeli nie przysługiwało jej obywatelstwo innego Państwa.

W ustawie unormowane zostały również zasady nabywania obywatelstwa polskiego oraz jego utraty. Zgodnie z przepisami obywatelstwo polskie nabywało się na podstawie następujących zasad:

1. Nabycie obywatelstwa przez urodzenie. Przez urodzenie dzieci ślubne nabywały obywatelstwo ojca a dzieci nieślubne - obywatelstwo matki. Dzieci rodziców niewiadomych, urodzone lub znalezione na obszarze Państwa Polskiego, uważane były za obywateli polskich jeśli nie zostało wykazane, że miały inne obywatelstwo.

2. Nabycie obywatelstwa przez uprawnienie, uznanie lub przysposobienie. Dziecko które nie ukończyło 18 lat nabywało przez uprawnienie, uznanie lub przysposobienie obywatelstwo ojca lub matki, czy też innej osoby uznającej lub przysposabiającej. Nabycie obywatelstwa przez uprawnienie polegało na tym, że w przypadku gdy rodzice nieślubnego dziecka zawarli ślub wówczas dziecko nabywało obywatelstwo swojego ojca.

3. Nabycie obywatelstwa przez zamążpójście. Zgodnie z tą regułą cudzoziemka nabywała polskie obywatelstwo przez poślubienie polskiego obywatela. Zasada jednolitości obywatelstwa małżonków była w tym czasie powszechna w wielu państwach.

4. Nabycie obywatelstwa przez nadanie. Zgodnie z tą zasadą cudzoziemiec mógł wystąpić do polskich władz z wnioskiem o nadanie polskiego obywatelstwa. Jeśli spełniał określone w ustawie warunki mógł liczyć na to, że otrzyma polskie obywatelstwo.

5. Nabycie obywatelstwa przez przyjęcie urzędu publicznego lub przyjęcie do służby wojskowej w Państwie Polskim. Zgodnie z tą zasadą cudzoziemiec nabywał polskie obywatelstwo wskutek objęcia w Polsce urzędu publicznego lub wstąpienia do polskiego wojska.

Na temat zasad utraty polskiego obywatelstwa obowiązujących w ustawie zobacz rozdział Zasady obowiązujące od 31 stycznia 1920 r. do 18 stycznia 1951 r.